Meteor Crater

Wij zijn in een halve dag van de zomer in de herfst geraakt.
Vanmorgen om 09.00 zijn we bij 24°C en zon vertrokken.
Ondertussen zijn we bij Meteor Crater, diep in Arizona aangekomen.
De temperatuur is gezakt naar zo'n 14° C.
Onderweg wat lichte regen gehad, een stevige zuid-westen wind en de bomen ( de eerste sinds een maand) waren gekleurd.
Op de camping aangekomen staat de camper te schudden en voor vannacht is er nachtvorst voorspeld. Nou ja, we zitten nou eenmaal op 1700 m. hoogte.
En we wilden hier per sé heen om dit verschijnsel te bezichtigen


Meteor Crater is, zoals de naam al doet vermoeden, Zo'n 50.000 jaar geleden gevormd door een meteoor inslag.
Volgens berekeningen van mensen die het kunnen weten woog dat brokje zo'n 300.000 ton en moet ongeveer 45 m groot zijn geweest.
Het bestond voornamelijk uit nikkel en ijzer en is bij de impact voor een groot deel verdampt.
De snelheid waarmee de aarde werd getroffen moet een kleine 50.000 km/h zijn geweest ofwel 12 km/sec.
Bij de inslag is er nogal wat materiaal opgeworpen, resulterend in een wal van 50m hoog om de krater heen. Er zijn brokstukken van meteoriet-afkomstig ijzer gevonden tot 15 km in de omtrek. Sommige het formaat van een klein huis. De krater zelf heeft een doorsnede van 1,5 km en is 175 m diep.
De inslag heeft een kracht gehad van 2,5 megaton TNT, vergelijkbaar met 150x de vernietigingskracht van de atoombom op Hiroshima.

www.barringercrater.com/science
http://www.meteorcrater.com/

Er is ook een museum. Stelt wel niet zo heel veel voor, maar er ligt wel een stuk van de meteoriet wat ze ergens in het veld hebben gevonden. Het is een halve meter lang en weegt zo'n 700 kg. Je mag het aanraken. En dat heb ik gedaan! Stel je voor, een brok ijzer dat tijdens de big bang is gevormd. 4,6 miljard jaar geleden. Woow!

Boven de bergen in het westen zijn de hoog optorende wolken van een naderend koufront zichtbaar, terwijl de hemel boven mij kraak helder is.
Inmiddels is het donker geworden en zie ik duizenden sterren. Er is geen maan en nauwlijks strooilicht. Ik heb van mijn leven nog niet zo'n zwarte nacht gezien. Een prachtige sterrenhemel. Boven de bergen zie ik het weerlicht van de bliksem en even later boven mij een vallende ster. Alles zo duidelijk. Het gaat koud worden vannacht. Voor morgennacht voorspellen ze zelfs 6 graden vorst.

Even uitrusten

Na het vliegen en al het stof van de woestijn, hebben we een weekje rust gehouden.
Hiervoor was de keus gevallen op een camping in het dal van de Colorado, niet al te ver van het laatste vliegterrein bij Las Vegas, omdat het daar momenteel het warmste plekje van de VS is. Nachten van 16 tot 20 graden en overdag rond de dertig. Als ik dit schrijf is het middernacht en 24°C. Heerlijk.
Maandag gaat het verder en dan wordt het definitief richting oost. Terug richting Baltimore.
Dat is nog zo'n 5000 km. Eerst naar Meteor Crater National Park, dan toch nog naar het zuiden, om de bergen te vermijden, omdat het op hogere elevaties langs de route 's nachts vriest . Zuid dus via Albuqerque, New Mexico naar El Paso, dan noord oost naar Dallas, Texas en verder naar Memphis, Tennesee.
Graceland staat nog op het programma, evenals Tupelo, Mississippi, de geboorteplaats van Elvis.
Op 9 december moeten we in Baltimore de camper inleveren en 's avonds vliegen we dan via Londen naar Brussel, waar we op 10 december hopen aan te komen.

Dicht bij de Mexicaanse grens

We rijden naar het zuid-oosten, twee dagen door de Mojave woestijn, die zo groot is als half Duitsland. We volgen gedeeltelijk de 'Historic Route 66' en passeren Barstow en Needles. Steken hier de Colorado over en verruilen Californië voor Arizona.Eigenlijk al een beetje op de terugreis. Het doel is 'Organ Pipe Catus National Monument',in de Sonora woestijn, op de grens met Mexico. In Arizona is het nog heet, dicht tegen de 40° en soms erover. We brengen twee nachten in het park door. Gelukkig is de temperatuur wat getemperd door een knallend onweer en ja...,weer met een tornado waarschuwing.

We zien prachtige cactussen in een ongelovelijk mooi landschap. Op de wegen dicht bij de grens met Mexico zien we regelmatig de 'Border Patrol'. We komen ook een wegversperring tegen. Iedereen die uit het zuiden komt wordt gecontroleerd op illegalen. Tijdens een ritje over een onverharde 'scienic byway' zien we inderdaad dat een zestal Mexicanen door de 'Border Patrol' zijn opgepakt en worden afgevoerd. Terug naar Mexico, waar ze worden overgedragen aan de plaatselijke politie. De arme donders.Het enige wat ze hadden gedaan, is hun geluk ergens anders proberen te vinden. Verderop langs de Hwy 86, richting Tucson,die ook dicht langs de grens loopt, zien wij toch wel opvallend veel kruisjes langs de weg staan. We tellen er wel meer dan honderd. Als dit allemaal verkeersslachtoffers zouden zijn, zou je toch verwachten, dat er een waarschuwing zou staan 'Gevaarlijk traject' of 'Al zoveel slachtoffers langs deze weg'. Niets van dat echter. Wij denken dus dat het illegalen zijn geweest, die een stop teken van een patrouile hebben genegeerd, waarna ze gewoon zijn afgeknald. Lekkere jongens, die Amerikanen.

Californie

We zijn in Monterey aangekomen.

Men zegt dat hier het mooiste zee aquarium te vinden is.

Op een vorige reis hebben we dit overgeslagen, omdat we het toen te druk vonden.

Deze keer moesten we het dus wel doen.

Nou, het was gewoonweg prachtig.

Ook nog een tripje op zee gemaakt.

Voor de kust trekken hier in deze tijd regelmatig allerlei soorten walvissen en orka's langs op weg naar het warmere water bij Mexico, waar zij hun jongen ter wereld brengen.

Men geeft je 98% kans dat je iets ziet. Nou, wij hebben dus alleen meeuwen gezien. Maar het was waarschijnlijk wel waar, want wij kregen een gratis ticket voor een andere keer. Pech dus.

Een paar dagen uitgerust in Morro Bay, een leuk vissersplaatsje, niet al te ver van Lost Hills, wat onze volgende bestemming was ivm het vliegen. Hier een echte hittegolf meegemaakt. het was 43° C, totdat de zeebries opstak en de temperatuur binnen een half uur naar 20°C daalde. Heerlijk! Op Lost Hills heeft de hitte, het stof en de harde wind ons terug doen vluchten naar de koelte van de kust, waar plots het weer omsloeg. Regen en 16 °.Morgen weer terug naar Lost Hills waar de toegang tot het veld hopelijk begaanbaar is na de 13 mm regen, die ook hier gevallen is.

The big Five

We zijn nu van oostkust naar westkust gereden en hebben onderweg heel wat 'wildlife' gezien; Bisons, beren, elanden en elks. Vandaag hebben we de ontbrekende van de 'big five' kunnen 'schieten'.

The Great Salt Lake

Sander is inmiddels weer in Leuven.We hebben in de tijd dat hij bij ons was Bryce, Zion en Las Vegas bezocht. Van Vegas terug naar Salt Lake City om Sander weer op het vliegtuig te zetten. Wij zijn nu op weg naar Californie. We reizen langs het 'Great Salt Lake'. Een bizarre omgeving van witte zoutvlakten. Even verderop ligt 'Bonneville Salt Flats', bekend van de snelheid records. Het wereldrecord staat volgens de aankondiging op iets meer dan 622 mph (ongeveer 1000 kmh), hier gevestigd op de zoutvlakten van Utah. Een spiegel glad oppervlak zo ver het oog reikt. Aan het eind van de zoutvlakte stijgt de weg ietsje en heb je een mooi zicht op de I-80 (op de foto, de paralelle donkere strepen over de bergkam), de Interstate die wij van Salt Lake City naar het westen zijn gevolgd. 's Avonds als je de lichten van de auto's op deze weg kunt zien, kun je de kromming van de aarde waarnemen, zo vlak en uitgestrekt is het hier. We zijn nu de staatsgrens met Nevada gepasseerd en staan op een campground, midden in de wildernis van de 'Great Salt Lake Dessert' en genieten van een prachtige sterrenhemel. Geen strooilicht binnen een straal van 80 km. Prachtig!

Treinen

Toen we onderweg waren van de oostkust naar de mid-west, zagen we onderweg vaak lange vrachttreinen. Het spoor ligt langs de I-80 interstate en gaat door het 'platte land' waar de spoorweg overgangen onbewaakt zijn. De trein geeft hier een geluidsignaal om zijn nadering kenbaar te maken. We zijn regelmatig 's nacht wakker geworden van het getoeter.
Nu zijn we in Salt Lake City op een camping midden in de stad. Op een gegeven moment zeg ik tegen Anneke: 'Ik hoor die verrekte trein weer'. Wat schetst onze verbazing.... Dat ding gaat dus hier dwars door de stad en bij iedere spoorwegovergang begint ie te blèren. Ook midden in de nacht. De eerste nacht heb ik tussen 3 en 4 uur, zes treinen horen langs komen. Luid blèrend, dwars door de stad, midden in de nacht....