Onderweg naar Washington

We zijn onderweg naar Washington. De laatste fase van onze reis. We nemen nog even een camping in Washington om de camper klaar te maken voor de boot. Water aftappen, gastanks leeg maken, de laatste wassen draaien, enz. Onderweg flink wat regen en later sneeuw gehad. De regen was voorspeld, maar een plots opkomend koufront heeft het allemaal wat witter gemaakt. Gelukkig heeft de reparatie van de lekkage aan de voorruit het gehouden. Een tijdje geleden heb ik nl gemerkt, dat er condens van het dak achter de rubber afsluiting van de voorruit naar binnen sijpelde. Waarschijnlijk heeft torsie van de opbouw op de slechte wegen een crack in de afdichtingskit van de voorruit veroorzaakt. Ik heb het afgeplakt met tape. Heb ik van m'n zoon geleerd. En het heeft blijkbaar goed gewerkt. Het heeft per slot van rekening zijn fiets ook jaren bij elkaar gehouden.

We zijn wat eerder dan gepland gestopt vanwege het weer. Er is vandaag zo'n 5 cm sneeuw gevallen en voor vannacht wordt er nog zo'n 5 tot 10 cm verwacht. Wij hebben dus eindelijk ook onze winterprik gekregen. We hebben echter wat speling ingebouwd voor de terugreis. Morgen weer verder. Eventueel nog een tussenstop.

Nashville

Wat Memphis is voor de rock & soul muziek, is Nashville voor de country music. De stad heeft heel veel opname studio's, waaronder het label RCA.

Hoewel muziek een van de belangrijkste bronnen van inkomsten is, staat het slechts op de 4e plaats. Bovenaan staat gezondheidszorg. De stad stikt van de ziekenhuizen en artsenpraktijken. Op de tweede plaats komt vreemdgenoeg drukwerk. Er worden hier kapitalen verdiend aan het drukken van voornamelijk...bijbels. We zitten dan ook midden in baptisten land. Ze noemen het hier de 'bible belt'.

Gisteravond zijn we als revanche voor ons Thanksgiving diner, naar een kerstshow geweest. Jaah..., hier wordt al volop kerst gevierd. Kerstshow met diner, in 'Country style', op de 'General Jackson Showboat'. Zo'n raderboot als op de Missisippi. Alleen voeren wij op de Cumberland river. Leuk. Echt genoten.

Memphis

Behalve Graceland hebben we in Memphis nog enkele musea en andere bezienswaardigheden bezocht. In de Sun Studio, waar veel grote namen, zoals Elvis en BB King, begonnen zijn, hebben we een rondleidleiding gehad.
In het Rock & Soul museum wordt de geschiedenis van deze muziek stroming toegelicht met behulp van veel muziek- en video fragmenten.
Hoewel de Rock&Roll en Blues muziek ongeveer het belangrijkste is voor Memphis, vind je er ook een heel ander stuk geschiedenis. Dat van de strijd voor gelijke rechten, waarin Memphis een belangrijke rol heeft gespeeld.
In het Civil Rights Museum, wat gevestigd is in het motel, waarin Martin Luther King vermoord is, wordt dit alles toegelicht. 's Avonds is er volop vertier in Bealstreet, het muziekale uitgaans centrum met talrijke clubs en restaurants.
Van Memphis zijn we via Tupelo (de geboorteplaats van Elvis) naar Nashville gereden.
Het traject Tupelo-Nashville maakt deel uit van een oude handelsroute, de Natchez Trace.
Een prachtig stuk weg, door Tennesse en een stukje Alabama.
Nasville is het centrum van de Country muziek en tevens ons volgende doel op dit muzikale deel van onze reis.

Graceland

Vandaag Graceland, het landgoed van Elvis, bezocht.

In eerste instantie een beetje tegenvallend vanwege de drukte en de weinig interessante rondleiding door het huis. Later

hebben de geluids- en video fragmenten dit ruimschoots goedgemaakt. De beelden en de muziek zijn overal. Ook de verzameling curiosa, zoals z'n gouden platen, grammies en kostuums waren indrukwekkend. Z'n auto's, de privé jet, alles vind je terug op Graceland. Al met al een fijne dag gehad.

Het weer, met z'n helder blauwe lucht heeft hier zeker toe bijgedragen.

Thanksgiving

Thanksgiving is ontstaan rond 1770 toen de blanke settlers samen met de Indianen 'aan tafel' gingen om hen te bedanken voor de hulp in moeilijke tijden.
In de loop der jaren is het in de vergetelheid geraakt, totdat één of andere president het weer in ere heeft hersteld en het tot officiële feestdag heeft verheven.
Omdat we het in Europa niet kennen, wilden wij wel een keer een traditioneel Thanksgiving diner meemaken. Ik heb een mailtje gestuurd naar de chamber of commerce, de kamer van koophandel dus en gevraagd waar dit zou kunnen. Er kwam keurig een berichtje terug met een paar adressen van restaurants die zoiets zouden aanbieden. Ook een berichtje van het Arlington Hotel in Hot Springs Arkansas, dat zij een tradioneel thanksgiving diner aanbieden en ons graag zagen komen. Ik heb dus gebeld en gereserveerd. Er was ons van verschillende zijden al verteld, ' nou dat wordt dan veel kalkoen met cranberries'. In het Arlington aangekomen, aangeschoven in een lange rij. Je kent het wel: 'Wait to be seated'. Er waren drie zalen, in de grootste stond een buffet, in de ander speelde een orkestje, wij werden naar de derde gebracht waar we een tafeltje kregen. Een koud ogende ruimte, waar het personeel nog met tafels en stoelen liepen te sjouwen en je de muziek niet kon horen. Wij naar het buffet. Tot onze verbazing geen kalkoen, geen cranberries. Het was wel een redelijk mooi verzorgd buffet, maar absoluut geen tradioneel thanksgiving diner. Ook geen pumpkin pie als dessert, wel chocolade taart, maar die was nog bevroren. Na 15 minuten lag de rekening al op tafel, tradioneel Amerikaans.
De manager kwam nog even langs en maakte de fout om te vragen of alles naar wens was...
Wel, een uur later waren we terug op de camping.
Na een verblijf van iets meer dan een half jaar in de VS wisten we gelukkig dat we geen al te hoge verwachtingen moesten hebben voor wat uit eten betreft.
We hebben er later op de avond gelukkig nog hartlijk om kunnen lachen.
Maar we zijn blij dat we ons traditionele kerstdiner in Europa kunnen hebben.

Nog 3 weken

De beslissing om een zuidelijke route te nemen heeft geloond.
Het is vandaag 26° geweest. Bijna alle dagen hebben we een strak blauwe lucht gehad.
Morgen trekken we Texas in en de voorspelling blijft goed. Ook voor morgen is 26° voorspeld.
We genieten vollop van het mooie weer. 's Morgens bezoeken we meestal één of ander State Park en 's middags zitten we lekker met een boek in het zonnetje. Heerlijk. Nog 3 weken en zo'n 3000 km te gaan tot Baltimore.

New Mexico

We zijn in New Mexico aangekomen. Hebben de oude binnenstad van Albuquerque bezocht.

Daarna zijn we naar het zuiden afgeslagen en hebben de Rio Grande gevolgd. Grande is een groot woord. Naar onze begrippen is het slechts een slootje. De rivier ligt bijna droog doordat er een aantal dammen liggen. Dit trekt wel trekvogels, die de stuwmeren gebruiken om te fourageren op hun tocht naar het zuiden. Zo hebben wij formaties kraanvogels zien en horen overtrekken.

Van ABQ verder naar het stadje Roswell, bekend van de UFO crash in 1947 ( The Roswell incident). Onderweg komen we nog langs een paar interressante State Parks, zoals 'White Sands'. Dit zijn duinen die geheel zijn opgestoven vanuit de omringende bergen afkomstig gips. Water stroomt vanuit de bergen naar de vlakte en voert zo mineralen mee, die voornamelijk uit gips bestaan. Een bizar gezicht. En stoffig...! In 'Bottomless Lakes' vinden we 'potholes' waar het water diep uit de ondergrond omhoog komt en zo meren vormt, die bodemloos schijnen te zijn. Een eindje verderop 'Bitter Lake'. Deze meren vormen een oase midden in de 'Chihuahuan woestijn' van New Mexico en trekken veel migrerende vogels aan. zo stikt het er van de kraanvogels en Canadese ganzen. Schitterend om naar te kijken als de kraanvogels in de ondergaande zon terugkomen van de omliggende velden waar zij zich tegoed hebben gedaan.

Morgen het UFO museum bezoeken. Een stel handige knapen hebben van het Roswell Incident gebruik gemaakt om het destijds onbekende stadje op de kaart te zetten. Dank zij het museum en het jaarlijkse UFO festival trekt het talloze bezoekers en brengt het een zekere welvaart.

Meteor Crater

Wij zijn in een halve dag van de zomer in de herfst geraakt.
Vanmorgen om 09.00 zijn we bij 24°C en zon vertrokken.
Ondertussen zijn we bij Meteor Crater, diep in Arizona aangekomen.
De temperatuur is gezakt naar zo'n 14° C.
Onderweg wat lichte regen gehad, een stevige zuid-westen wind en de bomen ( de eerste sinds een maand) waren gekleurd.
Op de camping aangekomen staat de camper te schudden en voor vannacht is er nachtvorst voorspeld. Nou ja, we zitten nou eenmaal op 1700 m. hoogte.
En we wilden hier per sé heen om dit verschijnsel te bezichtigen


Meteor Crater is, zoals de naam al doet vermoeden, Zo'n 50.000 jaar geleden gevormd door een meteoor inslag.
Volgens berekeningen van mensen die het kunnen weten woog dat brokje zo'n 300.000 ton en moet ongeveer 45 m groot zijn geweest.
Het bestond voornamelijk uit nikkel en ijzer en is bij de impact voor een groot deel verdampt.
De snelheid waarmee de aarde werd getroffen moet een kleine 50.000 km/h zijn geweest ofwel 12 km/sec.
Bij de inslag is er nogal wat materiaal opgeworpen, resulterend in een wal van 50m hoog om de krater heen. Er zijn brokstukken van meteoriet-afkomstig ijzer gevonden tot 15 km in de omtrek. Sommige het formaat van een klein huis. De krater zelf heeft een doorsnede van 1,5 km en is 175 m diep.
De inslag heeft een kracht gehad van 2,5 megaton TNT, vergelijkbaar met 150x de vernietigingskracht van de atoombom op Hiroshima.

www.barringercrater.com/science
http://www.meteorcrater.com/

Er is ook een museum. Stelt wel niet zo heel veel voor, maar er ligt wel een stuk van de meteoriet wat ze ergens in het veld hebben gevonden. Het is een halve meter lang en weegt zo'n 700 kg. Je mag het aanraken. En dat heb ik gedaan! Stel je voor, een brok ijzer dat tijdens de big bang is gevormd. 4,6 miljard jaar geleden. Woow!

Boven de bergen in het westen zijn de hoog optorende wolken van een naderend koufront zichtbaar, terwijl de hemel boven mij kraak helder is.
Inmiddels is het donker geworden en zie ik duizenden sterren. Er is geen maan en nauwlijks strooilicht. Ik heb van mijn leven nog niet zo'n zwarte nacht gezien. Een prachtige sterrenhemel. Boven de bergen zie ik het weerlicht van de bliksem en even later boven mij een vallende ster. Alles zo duidelijk. Het gaat koud worden vannacht. Voor morgennacht voorspellen ze zelfs 6 graden vorst.

Even uitrusten

Na het vliegen en al het stof van de woestijn, hebben we een weekje rust gehouden.
Hiervoor was de keus gevallen op een camping in het dal van de Colorado, niet al te ver van het laatste vliegterrein bij Las Vegas, omdat het daar momenteel het warmste plekje van de VS is. Nachten van 16 tot 20 graden en overdag rond de dertig. Als ik dit schrijf is het middernacht en 24°C. Heerlijk.
Maandag gaat het verder en dan wordt het definitief richting oost. Terug richting Baltimore.
Dat is nog zo'n 5000 km. Eerst naar Meteor Crater National Park, dan toch nog naar het zuiden, om de bergen te vermijden, omdat het op hogere elevaties langs de route 's nachts vriest . Zuid dus via Albuqerque, New Mexico naar El Paso, dan noord oost naar Dallas, Texas en verder naar Memphis, Tennesee.
Graceland staat nog op het programma, evenals Tupelo, Mississippi, de geboorteplaats van Elvis.
Op 9 december moeten we in Baltimore de camper inleveren en 's avonds vliegen we dan via Londen naar Brussel, waar we op 10 december hopen aan te komen.

Dicht bij de Mexicaanse grens

We rijden naar het zuid-oosten, twee dagen door de Mojave woestijn, die zo groot is als half Duitsland. We volgen gedeeltelijk de 'Historic Route 66' en passeren Barstow en Needles. Steken hier de Colorado over en verruilen Californië voor Arizona.Eigenlijk al een beetje op de terugreis. Het doel is 'Organ Pipe Catus National Monument',in de Sonora woestijn, op de grens met Mexico. In Arizona is het nog heet, dicht tegen de 40° en soms erover. We brengen twee nachten in het park door. Gelukkig is de temperatuur wat getemperd door een knallend onweer en ja...,weer met een tornado waarschuwing.

We zien prachtige cactussen in een ongelovelijk mooi landschap. Op de wegen dicht bij de grens met Mexico zien we regelmatig de 'Border Patrol'. We komen ook een wegversperring tegen. Iedereen die uit het zuiden komt wordt gecontroleerd op illegalen. Tijdens een ritje over een onverharde 'scienic byway' zien we inderdaad dat een zestal Mexicanen door de 'Border Patrol' zijn opgepakt en worden afgevoerd. Terug naar Mexico, waar ze worden overgedragen aan de plaatselijke politie. De arme donders.Het enige wat ze hadden gedaan, is hun geluk ergens anders proberen te vinden. Verderop langs de Hwy 86, richting Tucson,die ook dicht langs de grens loopt, zien wij toch wel opvallend veel kruisjes langs de weg staan. We tellen er wel meer dan honderd. Als dit allemaal verkeersslachtoffers zouden zijn, zou je toch verwachten, dat er een waarschuwing zou staan 'Gevaarlijk traject' of 'Al zoveel slachtoffers langs deze weg'. Niets van dat echter. Wij denken dus dat het illegalen zijn geweest, die een stop teken van een patrouile hebben genegeerd, waarna ze gewoon zijn afgeknald. Lekkere jongens, die Amerikanen.

Californie

We zijn in Monterey aangekomen.

Men zegt dat hier het mooiste zee aquarium te vinden is.

Op een vorige reis hebben we dit overgeslagen, omdat we het toen te druk vonden.

Deze keer moesten we het dus wel doen.

Nou, het was gewoonweg prachtig.

Ook nog een tripje op zee gemaakt.

Voor de kust trekken hier in deze tijd regelmatig allerlei soorten walvissen en orka's langs op weg naar het warmere water bij Mexico, waar zij hun jongen ter wereld brengen.

Men geeft je 98% kans dat je iets ziet. Nou, wij hebben dus alleen meeuwen gezien. Maar het was waarschijnlijk wel waar, want wij kregen een gratis ticket voor een andere keer. Pech dus.

Een paar dagen uitgerust in Morro Bay, een leuk vissersplaatsje, niet al te ver van Lost Hills, wat onze volgende bestemming was ivm het vliegen. Hier een echte hittegolf meegemaakt. het was 43° C, totdat de zeebries opstak en de temperatuur binnen een half uur naar 20°C daalde. Heerlijk! Op Lost Hills heeft de hitte, het stof en de harde wind ons terug doen vluchten naar de koelte van de kust, waar plots het weer omsloeg. Regen en 16 °.Morgen weer terug naar Lost Hills waar de toegang tot het veld hopelijk begaanbaar is na de 13 mm regen, die ook hier gevallen is.

The big Five

We zijn nu van oostkust naar westkust gereden en hebben onderweg heel wat 'wildlife' gezien; Bisons, beren, elanden en elks. Vandaag hebben we de ontbrekende van de 'big five' kunnen 'schieten'.

The Great Salt Lake

Sander is inmiddels weer in Leuven.We hebben in de tijd dat hij bij ons was Bryce, Zion en Las Vegas bezocht. Van Vegas terug naar Salt Lake City om Sander weer op het vliegtuig te zetten. Wij zijn nu op weg naar Californie. We reizen langs het 'Great Salt Lake'. Een bizarre omgeving van witte zoutvlakten. Even verderop ligt 'Bonneville Salt Flats', bekend van de snelheid records. Het wereldrecord staat volgens de aankondiging op iets meer dan 622 mph (ongeveer 1000 kmh), hier gevestigd op de zoutvlakten van Utah. Een spiegel glad oppervlak zo ver het oog reikt. Aan het eind van de zoutvlakte stijgt de weg ietsje en heb je een mooi zicht op de I-80 (op de foto, de paralelle donkere strepen over de bergkam), de Interstate die wij van Salt Lake City naar het westen zijn gevolgd. 's Avonds als je de lichten van de auto's op deze weg kunt zien, kun je de kromming van de aarde waarnemen, zo vlak en uitgestrekt is het hier. We zijn nu de staatsgrens met Nevada gepasseerd en staan op een campground, midden in de wildernis van de 'Great Salt Lake Dessert' en genieten van een prachtige sterrenhemel. Geen strooilicht binnen een straal van 80 km. Prachtig!

Treinen

Toen we onderweg waren van de oostkust naar de mid-west, zagen we onderweg vaak lange vrachttreinen. Het spoor ligt langs de I-80 interstate en gaat door het 'platte land' waar de spoorweg overgangen onbewaakt zijn. De trein geeft hier een geluidsignaal om zijn nadering kenbaar te maken. We zijn regelmatig 's nacht wakker geworden van het getoeter.
Nu zijn we in Salt Lake City op een camping midden in de stad. Op een gegeven moment zeg ik tegen Anneke: 'Ik hoor die verrekte trein weer'. Wat schetst onze verbazing.... Dat ding gaat dus hier dwars door de stad en bij iedere spoorwegovergang begint ie te blèren. Ook midden in de nacht. De eerste nacht heb ik tussen 3 en 4 uur, zes treinen horen langs komen. Luid blèrend, dwars door de stad, midden in de nacht....

Moving South

Het is zo ver.We hebben de eerste nachtvorst gehad.Hoewel op een hoogte van 2100 m, is het toch een eerste vingerwijzing, dat de zomer hier in de Mid-West op z'n einde begint te lopen.Vandaag was ook de eertse dag dat de temperatuur niet meer boven de 20° is geweest.Dus, vertrekken naar het zuiden.Éen dezer dagen verlaten we Grand Teton (juist bezuiden Yellowstone) en gaan naar Utah,waar we op 4 september Sander hopen op te halen in Salt Lake City.

Vissen

Ik heb m'n Wyoming visvergunning bemachtigd.Voor één dag. 14 Dollar. Dat kost het in Vlaanderen voor een heel jaar.En dan hebben we het nog niet over de restricties...Je mag op ieder moment maximaal zes vissen hebben, waarvan 1 cutthroath trout van maximaal 20 inch (Hoe ziet in godsnaam een cutthroat trout uit) en minimaal... ik weet het allemaal niet meer. De één mag je meenemen, de ander moet je onbeschadigd terugzetten ( Hoe kun je nou een vis met een gat in z'n bek onbeschadigd terugzetten?) en de ander moet je killen omdat hij niet inheems is. Gelukkig heb ik niets gevangen, zodat ik niet in de gevangenis kon belanden. Nog zo'n stomme regel is, dat je geen loodjes aan je lijn mag hebben omdat dat giftig is...Je mag wel (en iedereen doet dat dan ook),'s avond vuurtjes stoken. Bij ons is dat verboden van wege de CO2 uitstoot. Loodjes aan m'n lijn... Je mag natuurlijk ook met je camper bus met SUV daarachter op sleeptouw naar de campground rijden, met een verbruik van minstens 30 liter/ 100 km. Gescheiden afval ophalen en recycleren heb ik alleen maar in de nationale parken gezien, daarbuiten gaat alles in de gezamenlijke ton en wordt alles verbrand of begraven. Maar loodjes aan je lijn...

Yellowstone

We hebben Yellowstone bezocht.Welliswaar een week later dan eerst gepland omdat de weersverwachting niet zo goed was. Overdag niet warmer dan 16° en 's nachts dichtbij het vriespunt of eronder. Het is geen slechte beslissing geweest. Wij hebben Yellowstone kunnen doen bij temperaturen van tussen 24 en 30° en koele nachten, maar niet kouder dan 7°. Wat een geweldig park. We zijn er een hele week gebleven. Er is echt van alles te zien. De andere parken waren ook mooi, maar Yellowstone heeft het allemaal: Prachtige vergezichten, valleien met grazige weiden, watervallen, canyons, wildlife (ja, we hebben beren gezien), rivieren, meren, geysers, gaten met pruttelende modder en bussen vol Japanners.Ja, Yellowstone heeft het allemaal. We hebben echt prachtig en lekker weer gehad en met volle teugen van al dat moois genoten. Behalve dan van de Japanners.

Om nog even terug te komen op die beren...Wij hebben zowel een zwarte beer als een grizzly (met cups) gezien.Ik heb ook van een ranger geleerd hoe ik de pootafdrukken van de twee soorten kan onderscheiden. De zwarte beer heeft klauwen van ongeveer 5 cm, die nogal gekromd zijn. De grizzly heeft langere klauwen, tot wel 10 cm, die rechter zijn. Hierdoor kan de zwarte beer in bomen klimmen, wat veel moeilijker is voor de grizzly. Bij de afdruk van de zwarte beer kun je zien dat de klauwen vlak voor het voetkussen zitten. Bij de grizzly zit hier een behoorlijke ruimte tussen en door de mindere kromming zijn de nagels ook minder zichtbaar in de afdruk, hetgeen bij de zwarte beer duidelijk te zien is.Van een lokaal iemand heb ik dan weer gehoord, hoewel je het tegenovergestelde zou verwachten, dat zwarte beren weer gevaarlijker kunnen zijn dan grizzly's. Zwarte beren maken je af, terwijl een grizzly je alleen maar molt. Voor wat het waard is....

Glacier 2

Even een verhaaltje, dat ik ben tegengekomen op onze reis.Wij hebben gisteren Glacier NP verlaten en reden door een licht glooiend landschap aan de rand van de Rocky Mountains. Deze vallei was, zoals men beweert, vroeger een meer. De gletsjers hadden tijdens de verschillende ijstijden deze vallei uitgeslepen en in de daaropvolgende warmere perioden werd het dus een meer. De door de gletsjer gevormde dam van keien en andere rotsooi is op een gegeven moment doorgebroken, omdat het meer zich steeds verder opvulde. Dit verschijnsel heeft zich tijdens de verschillende ijtijden herhaald. De laatste keer, zoals men zegt, 13000 jaar geleden.Men heeft berekend dat bij deze doorbraak het debiet van het uitstromende water ongeveer 9,5 kubieke mijl per uur moet zijn geweest. (Je mag zelf uitrekenen hoeveel m³ dat is)Men zegt dat dat meer is dan al het water van alle rivieren die op het moment in zee uitkomen.We kennen allemaal de onverharde wegen met van die ribbeltjes, gevormd door stromend water. Welnu, dat glooiend landschap wat ik noemde zijn blijkbaar ook zulke 'ribbeltjes'. Alleen zijn ze 30 tot 50 meter hoog.

Glacier

We zijn in Glacier.Hiermee hebben we het noordelijkste punt van onze reis bereikt. 48° noorderbreedte. De hoogte van Parijs dus. Ja gek hè, we zitten tegen de Canadese grens aan en toch nog zuidelijker dan bij ons. Ik heb altijd gedacht dat het veel noordelijker was. Nee dus.Het weer is alleen niet zo mooi. Er hangen veel wolken en de bergen zijn nauwlijks zichtbaar. Iedere dag is er wel een regen- of onweersbui.Gisteren is er een beer op de campground gesignaleerd. Kwamen ze extra vertellen. Als je hier een 'hike' maakt vind je ook gelijk aan het begin ervan een waarschuwing, dat je 'grizzly territorium' binnen gaat en de nodige voorzorgsmaatregelen moet nemen en dat ze in geen geval je veiligheid kunnen garanderen. Echt wel een beetje eng. Ik was de eerste keer eigenlijk best een beetje huiverig voor zo'n wandeling en heb toch wel geaarzeld. Maar ja, iedereen doet het...Overigens stond er een paar dagen geleden in de krant dat er één kampeerder bij een 'bear attack' was omgekomen en twee zwaar gewond.
Vandaag zouden we weer een trail gaan lopen, maar op het punt aangekomen voelde ik mij toch niet op m'n gemak. De trail liep nl helemaal door dichte begroeiing en daar waarschuwen ze juist voor. Dus met de shuttle terug naar het visitor centre en een bus 'bear spray'(is eigenlijk gewoon pepper spray, maar men zegt dat het agressieve beren afschrikt) gekocht voor een volgende keer. Wat ben ik toch een schijtlijster hé. Nou ja, nu zit ik lekker een wijntje te drinken en heb geen krassen op m'n gezicht.
De volgende dag weer een trail gedaan. Dit keer echter gewapend met een bus 'bear spray'. Geen beer gezien natuurlijk. Het woord moet zich over Glacier verspreid hebben; 'Met Breeman valt niet meer te spotten...'

North Dakota

Gisteren en vandaag (26-27 juli) hebben we het 'Theodore Roosevelt NP' in N Dakota bezocht. Waanzinnig mooi. Enerzijds zijn er geërodeerde rotsformaties en canyons, maar je vindt er ook golvende heuvels met lang, wuivend gras en gele bloemen, dat zich tot aan de horizon uitstrekt. Een prachtig gezicht. Ik heb uiteraard veel foto's gemaakt, maar je moet het met eigen ogen gezien hebben. Het is zo veel mooier dan een foto kan weergeven. We hebben er echt van genoten. Er leven hier bisons, mustangs en allerlei beesten uit de herten familie. Morgen weer verder naar Monatana.

Op weg naar Montana komen we langs 'Fort Union Trading Post', een handels post uit de tijd van de 'bont handel', gelegen aan de oever van de Missouri. Hier werden metalen potten, geweren en weefsels met de Indianen geruild tegen bever- en bison huiden.
We rijden iets ten zuiden van en parralel aan de Canadese grens.
Het landschap in oost Montana is, in tegenstelling van wat zijn naam doet vermoeden, zo plat als een pannekoek. Door de aanwezigheid van water verandert de prairie langzaam naar cultuurland. We zien nu eindeloze graanvelden. Je merkt ook dat de winter hier langer heeft geduurd dan bij ons. Hoewel Monatana op dezelfde hoogte ligt als midden of zuid Frankrijk, zijn de tarwe velden hier nog groen. In Poitou is om deze tijd alles al geoogst. Ze zijn wel al volop bezig het gerst binnen te halen. Kunnen ze weer van dat smakeloze Amerikaanse bier van maken. Ze zeggen niet voor niets: "American beer is like making love in a canoe; Fuckin' close to water."
Na 800 km gras en graan komen eindelijk de bergen van Glacier NP in zicht.